พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ

พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ

jumbo jili

การเพิ่มล่าสุดในแคตตาล็อกมรดกโลกของยูเนสโกของเกาหลีคือพื้นที่ประวัติศาสตร์ Baekje ซึ่งอยู่ในรายชื่อที่มีชื่อเสียงในเดือนกรกฎาคม 2015 พื้นที่ประกอบด้วยแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมแปดแห่งที่กระจายอยู่ทั่วเมืองใกล้เคียงของ Gongju, Buyeo และ Iksan สามเมืองหลวงเก่าของอาณาจักร Baekje โบราณ การควบคุมอาณาเขตทางตะวันตกเฉียงใต้ของคาบสมุทรตั้งแต่ 1 ปีก่อนคริสตกาลถึงศตวรรษที่ 7 Baekje มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาศิลปะในเกาหลีและช่วยสนับสนุนการพัฒนาวัฒนธรรมของเอเชียตะวันออก ลักษณะหลายอย่างที่พบในศิลปะและศิลปวัตถุของแพ็กเจเกิดจากการพัฒนาของพระพุทธศาสนาในภูมิภาค ซึ่งเป็นที่ยอมรับจากประเทศจีนแล้วส่งออกไปยังญี่ปุ่นและประเทศเพื่อนบ้านอื่นๆ

สล็อต

สถานที่ที่ประกอบเป็นพื้นที่ประวัติศาสตร์ ได้แก่ ป้อมปราการ Gongsanseong และสุสานหลวงที่พบใน Gongju ปัจจุบัน; ป้อมปราการ Busosanseong และอาคารบริหาร Gwanbuk, วัด Jeongnimsa, สุสานหลวง Neungsan และกำแพงเมือง Naseong ที่ตั้งอยู่ใน Buyeo; และวังวังกุงและวัดมิรึกซาในอิกซาน ตามรายงานของยูเนสโก สถานที่เหล่านี้รวมกัน “เป็นตัวแทนของอาณาจักรแพ็กเจในสมัยต่อมา ในช่วงเวลานั้นพวกเขาอยู่ที่ทางแยกของการแลกเปลี่ยนทางเทคโนโลยี ศาสนา (พุทธศาสนา) วัฒนธรรม และศิลปะระหว่างอาณาจักรเอเชียตะวันออกโบราณในเกาหลี จีน และญี่ปุ่น”
แม้ว่าศิลปะและสถาปัตยกรรมของอาณาจักร Baekje ถือเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในสามก๊ก พวกเขายังได้รับความเดือดร้อนจากการทำลายล้างครั้งใหญ่ที่สุดด้วยการทำสงครามกับ Silla, Goguryeo และจีนตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมานอกเหนือจากการรุกรานของญี่ปุ่น อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ กระเบื้องจำนวนมากที่ตกแต่งด้วยภาพวาดทิวทัศน์ที่มีรายละเอียดยังคงมีอยู่ พร้อมด้วยคอลเล็กชันเครื่องปั้นดินเผาและเซรามิกมากมาย ซากเหล่านี้ ซึ่งรวมถึงท่อดินเผา หินสลัก และกระเบื้องมุงหลังคา บอกเราว่าอาณาจักรนี้ล้ำหน้ากว่าสมัยในด้านการวางผังเมือง และยังเป็นสถานที่ที่ชนชั้นสูงในสังคมมีมาตรฐานการครองชีพที่สูงมาก
พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ ตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาในภาคตะวันตกตอนกลางของประเทศเกาหลีใต้ ประกอบไปด้วยโบราณสถาน 8 แห่ง อายุตั้งแต่ ค.ศ. 475-660 เช่น ป้อมปราการ กงซันซ็อง และสุสานหลวงที่หมู่บ้านซงซัน (ซงซัน-รี), ป้อมปราการบูโซซันซ็อง ในเมืองซาบี อดีตเมืองหลวงของอาณาจักรแพ็กเจ วัดมิรึกซาในจังหวัดอิกซัน เป็นต้น สถานที่เหล่านี้สื่อให้เห็นช่วงยุคปลายของอาณาจักรแพ็กเจ ซึ่งเป็น 1 ใน 3 อาณาจักรยุคแรกสุดในคาบสมุทรเกาหลี (18 ปีก่อนคริสตกาล-ค.ศ. 660) ซึ่งในเวลานั้นอาณาจักรเหล่านี้เป็นทางเชื่อมสำคัญของการแลกเปลี่ยนทางศิลปะ วัฒนธรรม ศาสนาพุทธ และเทคโนโลยีที่สำคัญกับจีนและญี่ปุ่น
พื้นที่ประวัติศาสตร์แพ็กเจ ตั้งอยู่ในพื้นที่ภูเขาในภาคตะวันตกตอนกลางในจังหวัดช็อลลาเหนือและจังหวัดชุงช็องใต้ ประเทศเกาหลีใต้ ประกอบไปด้วยโบราณสถาน 8 แห่ง อายุตั้งแต่ ค.ศ. 475-660 เช่น ป้อมปราการ กงซันซ็อง และสุสานหลวงที่หมู่บ้านซงซัน, ป้อมปราการบูโซซันซ็อง ในเมืองซาบี อดีตเมืองหลวงของอาณาจักรแพ็กเจ วัดมิรึกซ เป็นต้น
สถานที่เหล่านี้สื่อให้เห็นช่วงยุคปลายของอาณาจักรแพ็กเจ ซึ่งเป็น 1 ใน 3 อาณาจักรยุคแรกสุดในคาบสมุทรเกาหลี ซึ่งในเวลานั้นอาณาจักรเหล่านี้เป็นทางเชื่อมสำคัญของการแลกเปลี่ยนทางศิลปะ วัฒนธรรม ศาสนาพุทธ และเทคโนโลยีที่สำคัญกับจีนและญี่ปุ่น
อาณาจักรแพ็กเจ ดัชนี อาณาจักรแพ็กเจ
อาณาจักรแพ็กเจ (เกาหลี:백제, ฮันจา: 百濟; 18 ปีก่อนค.ศ. – ค.ศ. 660) สถาปนาขึ้นโดยพระเจ้าอนจอพระราชโอรสองค์เล็กในจักรพรรดิดงเมียงยองในพุทธศตวรรษที่ 13 เมื่อจักรวรรดิโคกูรยอพยายามจะกลืนอำนาจของอาณาจักรพูยอ พระเจ้าอนจอได้นำกำลังคนกลุ่มหนึ่งแยกตัวออกมาจากจักรวรรดิโคกูรยอลงมาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นเขตอิทธิพลอำนาจของอาณาจักรมาฮัน โดยข้ามแม่น้ำฮันมา เลือกชัยภูมิอยู่ใกล้ๆกับที่เป็นโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้ในปัจจุบัน เพื่อตั้งเมืองใหม่ชื่อ วิเรซอง แล้วสถาปนาเป็นอาณาจักรซิปเจหลังสิ้นรัชกาลของพระองค์มีกษัตริย์ปกครองต่อมาอีกหลายพระองค์ จนถึงกษัตริย์รัชกาลที่ 31 ซึ่งเป็นรัชกาลสุดท้ายคือพระเจ้าอึยจา ก็พ่ายแพ้แก่กองทัพพันธมิตรซึ่งประกอบด้วยกองทัพชิลลาและกองทัพถังของจีนในปี ค.ศ. 660 (พ.ศ. 1203) ทำให้อาณาจักรแพ็กเจที่ปกครองมานานถึง 678 ปีก็ถึงกาลอวสาน.
ชิลลา
อาณาจักรชิลลา (신라; ฮันจา: 新羅, 57 ปีก่อนคริสต์ศักราช — ค.ศ. 935) เป็นหนึ่งในอาณาจักรยุคสามก๊กแห่งเกาหลีสถาปนาโดยพระเจ้าฮย็อกกอเซเมื่อ 57 ปีก่อนคริสตกาล (พ.ศ. 486) ซึ่งอาณาจักรชิลลาเกิดจากการรวมตัวกันของอาณาจักรจินฮันกับชนเผ่าต่าง ๆ ทำให้อาณาจักรเติบโตขึ้นแล้วเปลี่ยนชื่อเป็นอาณาจักรชิลลา อาณาจักรชิลลาต้องทำสงครามกับอีก 3 อาณาจักรใหญ่คืออาณาจักรโคกูรยอ อาณาจักรแพ็กเจ และอาณาจักรคายา อยู่นานกว่า 500—600 ปีก่อนที่พระเจ้ามุนมูกษัตริย์องค์ที่ 30 แห่งอาณาจักรชิลลาซึ่งครองราชย์ระหว่าง

สล็อตออนไลน์

อาณาจักรแพ็กเจ สถาปนาขึ้นโดยพระเจ้าอนจอพระราชโอรสองค์เล็กในจักรพรรดิดงเมียงยองในพุทธศตวรรษที่ 13 เมื่อจักรวรรดิโคกูรยอพยายามจะกลืนอำนาจของอาณาจักรพูยอ พระเจ้าอนจอได้นำกำลังคนกลุ่มหนึ่งแยกตัวออกมาจากจักรวรรดิโคกูรยอลงมาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นเขตอิทธิพลอำนาจของอาณาจักรมาฮัน โดยข้ามแม่น้ำฮันมา เลือกชัยภูมิอยู่ใกล้ ๆ กับที่เป็นโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้ในปัจจุบัน เพื่อตั้งเมืองใหม่ชื่อ วิเรซอง แล้วสถาปนาเป็นอาณาจักรซิปเจหลังสิ้นรัชกาลของพระองค์มีกษัตริย์ปกครองต่อมาอีกหลายพระองค์ จนถึงกษัตริย์รัชกาลที่ 31 ซึ่งเป็นรัชกาลสุดท้ายคือพระเจ้าอึยจา ก็พ่ายแพ้แก่กองทัพพันธมิตรซึ่งประกอบด้วยกองทัพชิลลาและกองทัพถังของจีนในปี ค.ศ. 660 (พ.ศ. 1203) ทำให้อาณาจักรแพ็กเจที่ปกครองมานานถึง 678 ปีก็ถึงกาลอวสาน
สถาปนาอาณาจักร
ในบันทึกประวัติศาสตร์ ซัมกุก ยูซา กล่าวว่า พระเจ้าอนจอนั้นก็คือโอรสพระองค์หนึ่งของจักรพรรดิดงเมียงยอง ที่ขัดแย้งกับพี้น้องสายอื่น แล้วแยกตัวออกมาก่อตั้งอาณาจักรใหม่ชื่อว่า ซิปเจ ต่อมาแคว้นบีริวถูกจักรวรรดิโคกูรยอโจมตี กษัตริย์ของแคว้นบีริวปลิดชีพตนเอง ผู้คนของบีริวก็อพยพเข้ามารวมกันในอาณาจักรซิปเจ จึงทำให้อาณาจักรแห่งนี้ใหญ่ขึ้น ซึ่งต่อมาพระเจ้าอนจอก็เปลี่ยนชื่ออาณาจักรใหม่เป็น แพ็กเจ การเติบโตอย่างรวดเร็วของอาณาจักรแพ็กเจ ทำให้กษัตริย์ของอาณาจักรมาฮันคิดระแวง จึงพยายามกดดันพระเจ้าอนจอจนต้องย้ายเมืองหลวงอยู่หลายครั้ง
การขยายอาณาเขต
ในรัชกาล พระเจ้าโกอี กษัตริย์องค์ที่ 8 ของอาณาจักรแพ็กเจทรงทำให้อาณาจักรขยายตัวอย่างมากและในปี ค.ศ. 249 (พ.ศ. 792) ทรงแผ่ขยายการเป็นสัมพันธมิตรกับ อาณาจักรกายา (ค.ศ. 42-642) อาณาจักรเล็ก ๆ ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของแพ็กเจและในรัชกาล พระเจ้ากึนโชโก กษัตริย์องค์ที่ 13 แห่งอาณาจักรแพ็กเจได้ทรงขยายชายแดนออกไปถึงทางเหนือจนติดกับชายแดนของ จักรวรรดิโคกูรยอ
รวมอาณาจักร
กระทั่ง พ.ศ. 675 ในสมัยพระเจ้าแกรูเมืองหลวงก็ถูกย้ายไปอยู่ที่บริเวณภูเขาพุกฮัน ซึ่งปัจจุบันคือเมืองกวางจู ตลอดช่วงพุทธศตวรรษที่ 6 แลที่ 7 แพ็กเจพยายามขยายอำนาจครอบคลุมเมืองอื่นๆโดยตลอด จนกระทั่งในพุทธศตวรรษที่ 8 ก็สามารถกลืนเขตอิทธิพลทั้งหมดของอาณาจักรมาฮันได้อย่างเบ็ดเสร็จ แล้วตั้งตนเป็นอาณาจักรแพ็กเจที่ยึดครองอำนาจสืบต่อแทนอาณาจักรมาฮัน
พุทธศาสนา
ค.ศ. 384 ในรัชสมัยพระเจ้าชิมนยู พระภิกษุมาลานันทา (Mālānanda) จากประเทศอินเดียเดินทางมายังอาณาจักรแพ็กเจเพื่อเผยแพร่พุทธศาสนา ทำให้พุทธศาสนามาถึงอาณาจักรแพ็กเจเป็นครั้งแรก ต่อมาในค.ศ. 526 ในสมัยพระเจ้าซ็องพระภิกษุชาวแพ็กเจชื่อว่าคย็อม-อิก (겸익, 謙益) เดินทางไปยังประเทศอินเดียเพื่อศึกษาพระธรรม พระภิกษุคย็อม-อิก เดินทางกลับจากอินเดียพร้อมกับพระภิกษุเวทัตตา (Vedatta) มายังแพ็กเจ ก่อตั้งพุทธศาสนานิกาย กเย-ยูล (계율, 戒律) หรือนิกายวินัยศึกษา เน้นการศึกษาพระธรรมวินัยเป็นหลัก ในสมัยพระเจ้าซ็องพุทธศาสนาในแพ็กเจเจริญรุ่งเรือง และยังเผยแพร่พุทธศาสนาต่อไปยังญี่ปุ่นอีกด้วย

jumboslot

ภาษาแพ็กเจ
อเล็กซานเดอร์ โววิน (Alexander Vovin) นักภาษาศาสตร์เสนอทฤษฎีว่า ในยุคซัมฮันนั้นประชากรในคาบสมุทรเกาหลีเดิมพูดภาษาในกลุ่มโปรโต-ญี่ปุ่น (Proto-Japonic)[1] หรือภาษาญี่ปุ่นคาบสมุทร (Peninsular Japonic) โดยอาศัยหลักฐานจากชื่อสถานที่ต่างๆที่ปรากฏในซัมกุกซากีและบันทึกของจีน ต่อมาเมื่ออาณาจักรพูยอและอาณาจักรโคกูรยอซึ่งพูดภาษากลุ่มเกาหลี (Koreanic) เรืองอำนาจขึ้นในทางตอนเหนือของคาบสมุทรเกาหลี ทำให้ภาษากลุ่มเกาหลีจากทางเหนือเข้าแทนที่[1]ภาษากลุ่มญี่ปุ่นทางภาคใต้ของคาบสมุทรเกาหลี ซึ่งสอดคล้องกับประวัติศาสตร์ของอาณาจักรแพ็กเจในยุคต้น ซึ่งผู้ก่อตั้งอาณาจักรแพ็กเจนั้นมาจากอาณาจักรโคกูรยอทางเหนือเข้าปกครองประชากรท้องถิ่นในรัฐมาฮัน และการขยายอิทธิพลของกลุ่มชนที่พูดภาษากลุ่มเกาหลีจากทางเหนือยังทำให้ประชากรดังเดิมของคาบสมุทรเกาหลีที่พูดภาษากลุ่มญี่ปุ่นอพยพข้ามทะเลไปสู่หมู่เกาะญี่ปุ่น และหมู่เกาะรีวกีว กลายเป็นชาวยาโยอิในที่สุด อย่างไรก็ตามทฤษฎีนี้ไม่ได้รับการยอมรับจากนักวิชาการเกาหลีใต้
ไม่มีวรรณกรรมในภาษาแพ็กเจตกทอดหลงเหลือมาถึงยุคปัจจุบัน บันทึกประวัติศาสตร์ราชวงศ์เหลียงกล่าวว่า ภาษาของอาณาจักรแพ็กเจนั้นคล้ายคลึงกับภาษาของอาณาจักรโคกูรยอ บันทึกของราชวงศ์โจวเหนือกล่าวว่า ในภาษาของแพ็กเจนั้น ชนชั้นขุนนางเรียกกษัตริย์ของตนเองว่า (จีนยุคกลาง: ʔɨʌ lɑ ɦˠa) ในขณะที่ราษฎรแพ็กเจทั่วไปเรียกกษัตริย์ของตนว่า 鞬吉支 (จีนยุคกลาง: kɨɐn kiɪt̚ t͡ɕiᴇ) โคโนะ โรกูโร่ และคิม บัง-ฮัน นักภาษาศาสตร์ตั้งทฤษฎีว่าในอาณาจักรแพ็คเจนั้นประกอบไปด้วยสองภาษาซึ่งชนชั้นปกครองและชนชั้นสามัญชนพูดภาษาที่ต่างกัน โดยที่ชนชั้นปกครองของแพ็คเจนั้นพูดภาษากลุ่มเกาหลี ในขณะที่ชนชั้นสามัญชนพูดภาษากลุ่มญี่ปุ่น นิฮนโชกิ บันทึกประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นบันทึกคำภาษาแพ็กเจไว้จำนวนสี่สิบสองคำ โดยเรียกกษัตริย์ของแพ็กเจว่า “โอริโกเกะ (Orikoke)” ผู้ปกครองแพ็กเจเรียกว่า “กิชิ (Ki1si)”
เจประกอบด้วยพื้นเมืองฮัน (韓) ณYemaek (濊貊) เช่นเดียวกับLelang (樂浪) คนที่ผ่านเข้ามาในการค้าและการพิชิตและจำนวนเล็ก ๆ ของจิน (辰)
Baekje ก่อตั้งเมื่อ 18 ปีก่อนคริสตกาล โดยKing Onjoซึ่งเป็นผู้นำกลุ่มคนจากGoguryeoทางใต้ไปยังลุ่มน้ำHan ตามบันทึกของจีนในสามก๊กในช่วงสมัยSamhanหนึ่งในผู้นำสูงสุดของสมาพันธ์ Mahanถูกเรียกว่า Baekje แล้ว

slot

The Samguk Sagiให้รายละเอียดเกี่ยวกับการก่อตั้งของ Baekje จูมงทิ้งยูริลูกชายของเขาไว้ที่บูยอเมื่อเขาออกจากอาณาจักรนั้นเพื่อสร้างอาณาจักรใหม่แห่งโกกูรยอ Jumong กลายเป็นพระเจ้ากษัตริย์ Dongmyeongและมีบุตรชายสองคนมากขึ้นด้วยดังนั้น Seo ไม่มี , Onjo และBiryu เมื่อยูริมาถึงโคกูรยอในเวลาต่อมา จูมงก็แต่งตั้งให้เขาเป็นมกุฎราชกุมารทันที เมื่อตระหนักว่ายูริจะกลายเป็นกษัตริย์องค์ต่อไปซอ-โนะจึงออกจากโกกูรยอ โดยพาลูกชายสองคนของเธอ บีริว และออนโจลงใต้เพื่อค้นหาอาณาจักรของตนเองพร้อมกับประชาชน พร้อมด้วยข้าราชบริพารสิบคน เธอจำได้ว่าเป็นบุคคลสำคัญในการก่อตั้งทั้งโกกูรยอและแบกเจ